تبلیغات

کد دعای فرج برای وبلاگ

سبز فقط سبز علی ، رهبر فقط سیدعلی - حجت بن حسن (مهدی)
بیعت با رهبر انقلاب::بیعت با امام زمان(عج)

حجت بن حسن (مهدی)

سه شنبه 8 تیر 1389 08:18 ق.ظ

نویسنده : Zohor313
ارسال شده در: امام زمان(عج) ،

حجت بن حسن (مهدی)

محمد پسر حسن (مهدی) فرزند حسن پسر علی و نرجس است. به باور شیعیان دوازده امامی وی در شهر سامرا متولد شده و در ۵ سالگی به امامت رسیده‌است. آنان عقیده دارند که او دو غیبت دارد، غیبت صغری (کوتاه) حدود هفتاد سال و غیبت کبری که هنوز ادامه دارد. بر اساس باور شیعیان، امام دوازدهم شیعیان منجی عالم است و پس از ظهور جهان را پر از عدل و داد می‌کند و او آخرین امام(دوازدهمین امام) است.

القاب

از جمله القاب او، حجت، قائم، خلف صالح، صاحب الزمان، بقیة الله است و مشهورترین آنها «مهدى‏» مى‏باشد.


متن کامل در ادامه مطلب...

دوران امامت

از دیدگاه شیعیان دوران امامت وی به سه دوره غیبت صغری، غیبت کبری و ظهور تقسیم می‌شود.

غیبت

«غیبت» به معنای ناپیدا بودن در مقابل «ظهور» است ولی «ناپدید بودن» در مقابل «حضور» نیست. بنا بر اعتقاد شیعیان غیبت دوره‌ای است که امام در میان مردم ظهور ندارد و به دو دوره غیبت صغری(کوچک‌تر)و غیبت کبری(بزرگ‌تر) تقسیم می‌شود و با ظهور امام به پایان می‌رسد.

هانری کربن در توضیح معنای امام غایب می‌گوید:«صاحب الزمان عنوان ویژه امام غایب است. کسی که برای حواس ظاهری ناپیدا، ولی حاضر در قلب مومنان است.»

غیبت صغری

این دوران از امامت حجت بن حسن، از زمان کشته شدن پدرش امام حسن عسکری در سال ۲۶۰ ه.ق. آغاز شده و تا سال ۳۲۹ ه.ق. به طول انجامیده‌است. در این مدت چهار نفر نائب خاص امام زمان بوده‌اند و شیعیان از طریق آنها با امام در ارتباط بوده و مسائل خود را طرح می‌کرده‌اند. این چهار نفر عبارت‌اند از: عثمان بن سعید، محمد بن عثمان، حسین بن روح و علی بن محمد سمری. وکالت این افراد عام و مطلق بوده است. البته در این دوران در موارد خاص و در شهرهای مختلف افراد دیگری نیز بوده‌اند که وکالت امام را بر عهده داشته‌اند که برخی معتقدند این وکالت بدون واسطه‌ی نواب خاص بوده است.[۱] از جمله‌ی این افراد احمد بن حمزة بن الیسع[۲]، محمد بن ابراهیم بن مهزیار[۳]، محمد بن صالح[۴] و ابو محمد وجنائی[۵] را می‌توان نام برد.

 

نواب اربعه به ترتیب عبارتند از:

1 - جناب ابو عمر و عثمان بن سعید عمرى (به فتح عین و سكون میم).

2 - جناب ابو جعفر محمد بن سعید عمرى.

3 - جناب ابوالقاسم حسین بن روح نوبختى.

4 - جناب ابوالحسن على بن محمد سمرى (بفتح سین و میم)

«ابو عمر و عثمان بن سعید» مورد اعتماد مردم و جلیل القدر و وكیل حضرت هادى و حضرت عسكرى بود  و به امر امام علیه السلام متصدى كفن و دفن امام گردید  وى در سامرا در محله عسكر سكونت داشت و به همین مناسبت‏به او نیز «عسكرى‏» گفته مى‏شد و براى آنكه ماموران دربارى پى به كارها و خدمات او نسبت‏به امام علیه السلام نبرند روغن فروشى مى‏كرد  و زمانى كه تماس با امام عسكرى (ع) براى شیعه مشكل بود اموال توسط او براى امام ارسال مى‏شد و جناب عثمان بن سعید اموال را در ظرفهاى روغن مى‏ریخت و نزد امام مى‏برد .

«عثمان بن سعید» پیش از وفات به فرمان امام عصر (عج) فرزند خود «ابو جعفرمحمد بن عثمان‏» را به جانشینى خود و نیابت امام معرفى كرد.

«محمد بن عثمان‏» نیز همچون پدر از بزرگان شیعه و در تقوى و عدالت و بزرگوارى مورد اعتماد و احترام شیعیان بود و قبلا نیز حضرت عسكرى علیه السلام نسبت‏به او و پدرش اظهار اعتماد و اطمینان فرموده بود و مرحوم شیخ طوسى مى‏نویسد شیعه بر عدالت و تقوى و امانت او اتفاق داشتند  .

پس از در گذشت نائب اول جناب «عثمان بن سعید» توقیعى  از جانب امام زمان علیه السلام در مورد وفات او و نیابت فرزندش «محمد» صادر شد.

«عبد الله بن جعفر حمیرى‏» مى‏گوید از محمد بن عثمان پرسیدم صاحب الامر را دیده‏اى؟

فرمود: آرى و آخرین ملاقاتم با او كنار بیت الله الحرام بود كه مى‏گفت «اللهم انجز لى ما وعدتنى‏»  و نیر او در در مستجار  دیدم كه مى‏گفت «اللهم انتقم بى اعدائى‏»

و نیز محمد بن عثمان مى‏فرمود: صاحب الامر (ع) هر سال در حج‏حاضر مى‏شود او مردم را مى‏بیند و مى‏شناسد و مردم او را مى‏بینند ولى نمى‏شناسند.

محمد بن عثمان براى خود قبرى ترتیب داده و آنرا با ساج (نوعى پارچه و لباس) پوشانده بود و روى آن آیاتى از قرآن كریم و اسامى ائمه اطهار را نوشته بود و هر روز داخل آن مى‏شد و یك جزو از قرآن را قرائت مى‏كرد و بیرون مى‏آمد

این بزرگوار پیش از مرگ از روز وفات خود خبر داد و در همان روز در گذشت و پیش از رحلت گروهى از بزرگان شیعه نزد او آمدند و «ابوالقاسم حسین بن روح نوبختى‏» را به امر امام زمان علیه السلام براى سفارت و ارتباط با امام معرفى كرد و فرمود او قائم مقام من است‏به او مراجعه كنید

جناب ابو جعفر محمد بن عثمان عمرى در سال 305 هجرى قمرى رحلت كرد رحمه الله علیه رحمه واسعه.

حسین بن روح نوبختى

جناب ابوالقاسم حسین بن روح نوبختى نزد موافق و مخالف عظمت و بزرگى ویژه‏اى داشت و به عقل و بینش و تقوى و فضیلت مشهور بود و عموم فرقه‏هاى مختلف مذهبى به او توجه داشتند در زمان نائب دوم محمد بن عثمان عمرى و از جانب او متصدى پاره‏اى از امور بود در میان یاران ویژه محمد بن عثمان «جعفر بن احمد بن متیل قمى » بیش از دیگران با او خصوصى و مرتبط بود چنانكه حتى در اواخر زندگى محمد بن عثمان غذاى او در خانه جعفر بن احمد و پدرش تهیه مى‏شد و میان اصحاب نائب دوم احتمال جانشینى «جعفر بن احمد بن متیل) از دیگران بیشتر بود در آخرین ساعات زندگى و بهنگام احتضار محمد بن عثمان جعفر بن احمد بالاى سر او و حسین بن روح پایین پایش نشسته بودند.    محمد بن عثمان به جعفر بن احمد رو كرد و فرمود: مامور شده‏ام كه امور را به ابوالقاسم حسین بن روح واگذار نمایم.

جعفر بن احمد از جا برخواست و دست‏حسین بن روح را گرفت و او را بالاى سر محمد بن عثمان نشاند و خود در پایین پاى او نشست.

ابوالحسن سمرى

مؤلف كتاب «منتهى المقال‏» درباره نائب چهارم جناب ابوالحسن على بن محمد سمرى مى‏نویسد: «جلالت قدر او آنچنان زیاد است كه نیازى به توصیف ندارد».

آن بزرگوار به فرمان امام عصر ارواحنا فداه پس از جین بن روح عهده دار نیابت امام (ع) و رسیدگى به امور شیعیان گردید.

مرحوم محدث قمى مى‏نویسد: ابوالحسن سمرى روزى به جمعى از مشایخ كه نزد او بودند فرمود خداوند به شما در مصیبت على بن بابویه قمى اجر عنایت فرماید در این ساعت از دنیا رفت.

آنان ساعت و روز و ماه را یاد داشت كردند 17 یا 18 روز بعد خبر رسید كه در همان ساعت على بن بابویه قمى در گذشته است

«على بن محمد سمرى‏» در سال 329 هجرى در گذشت و پیش از وفاتش گروهى از شیعان نزد او گرد آمدند و پرسیدند پس از تو چه كسى جانشین تو خواهد بود؟

پاسخ داد: من مامور نشده‏ام در این مورد به كسى وصیت كنم

و نیز توقیعى را كه از سوى امام غائب علیه السلام در این باره صادر شده بود به شیعیان نشان داد آنان از روى توقیع استنساخ كردند

دوران غیبت صغری با پایان عمر علی بن محمد سمری به اتمام رسید و پس از آن دوران غیبت کبری آغاز شد که تاکنون ادامه دارد. او چند روز قبل از وفاتش نامه‌ای از امام زمان را به این مضمون برای مردم خواند:      

بسم الله الرحمن الرحیم

ای علی بن محمد سمری! خداوند در سوگ فقدان تو پاداشی بزرگ به برادرانت عطا کند. تو تا شش روز دیگر از دنیا خواهی رفت. کارهایت را مرتب کن و هیچ کس را به جانشینی خود مگمار. دروان غیبت کامل فرا رسیده است و من جز با اجازه خداوند متعال ظهور نخواهم کرد و ظهور من پس ز گذشت مدتی طولانی و قساوت دلها و پر شدن زمین از ستم خواهد بود. افرادی نزد شیعیان من مدّعی مشاهده من (ارتباط با من به عنوان نایب خاص) خواهند شد. آگاه باشید که هر کس پیش از خروج سفیانی و صیحه آسمانی چنین ادعایی بکند، دروغگو و افترا زننده است و هیچ حرکت و نیرویی جز به خداوند عظیم نیست.[۶] [۷][۸]

 

غیبت صغری امام زمان (عج) از دو نظر محدود بود:

    از نظر زمانی که کمتر از هفتاد سال به طول انجامید.

    از نظر شعاعی نیز، این غیبت، همه جانبه نبود. به این معنی که در این مدّت، اگر چه امام از نظرها پنهان بود، اما کسانی هم بودند که به صورت پنهانی با امام در تماس بودند. این افراد همان نائبان خاصّ امام بودند که بین مردم و امام ارتباط برقرار می‌کردند و نامه ها و سؤالات مردم را به نزد امام می‌بردند یا می‌فرستادند و پاسخ او را به مردم می‌رساندند.

 

پانویس

 

   1. امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج ۲، ص ۴۸

   2. طوسی، الغیبة، ص ۲۵۷ و ۲۵۸.

   3. كلینی، اصول كافی، ج ۱، ص ۵۱۸.

   4. كلینی، اصول کافی، ص ۵۲۱.

   5. طبرسی، اعلام الوری، ص ۴۴۴.

   6. بسم الله الرحمن الرحیم، یا علی بن محمد السمری! اعظم الله اجر اخوانک فیک:‌ فانک میت ما بینک و بین سته ایام؛ ‌فاجمع امرک و لا توص الی احد، فیقوم مقامک بعد وفاتک فقد وقعت الغیبه التامه فلا ظهور الا بعد اذن الله تعالی ذکره و ذلک بعد طول الامد و قسوه القلب و امتلاء الارض جوراً...

   7. الغیبه، شیخ طوسی، صفحه ۲۴۲- ۲۴۳

   8. بحار الانوار، جلد ۵۱، صفحه ۳۶۱

 

 

منابع

    * خورشید مغرب، ص ۴۷.

 

غیبت کبری

غیبت کبری از مرگ چهارمین نایب خاص امام مهدی در سال ۳۲۹ (قمری) آغاز می‌شود و تا ظهور او ادامه خواهد داشت. روایت شده‌است: مردم از امام در غیبتش همان گونه بهره مند می‌شوند، که از خورشید پشت ابر.(مجلسی، بحارالانوار، ج ۱۳ صص ۸۴۴ تا ۸۴۶)

به اعتقاد شیعیان دوازده امامی غیبت کبری به زمانی گفته می‌شود که امام زمان از نظرها پنهان است، اما موجودات از فیض وجود امام بهره‌مندند. این غیبت از سال ۳۲۹ (قمری) و پس از غیبت صغری آغاز شده است و برای مدتی نامعلوم ادامه دارد. در پایان این دوران به خواست خدا وی در مکه در کنار خانه کعبه ظهور کرده، برای برقراری عدل و برپایی شریعت اسلام قیام می‌کند.

رابطه شیعیان و امام در دوران غیبت کبری

شیخ صدوق در «کمال الدین» از جابر بن عبدالله انصاری روایت می‌کند:

وی از پیامبر پرسید: آیا شیعه از وجود قائم در مدت غیبتش بهره‌مند می‌شود؟ پیامبر فرمود:«آری قسم به خداوندی که مرا به پیامبری مبعوث گردانیده، آنها از وجود او منتفع می شوند و از نور ولایتش در طول غیبت طلب روشنی می‌کنند، چنانکه از آفتاب پشت ابر استفاده می‌کنند.»(مجلسی، بحارالانوار، ج ۱۳ ص ۸۴۶)

اسحاق بن یعقوب از دانشمندان برجسته شیعه می‌باشد، که در روزگار نیابت محمد بن عثمان، نامه‌ای را در اختیار او قرار داده بود. در این نامه سوال شده بود که:«در زمان غیبت،مردم چگونه از وجود امام زمان خویش بهره مند می شوند؟» امام زمان جواب نامه او را چنین داده بود: ... فایده‌ای که مردم در زمان غیبت از وجود من می برند، مانند استفاده آنان از نور خورشید است که ابر، آن را از نظر ها پنهان ساخته است.» (این مطلب را قطب‌الدین راوندی از کلینی و او از اسحاق بن یعقوب نقل می‌کند.(مجلسی، بحارالانوار، ج ۱۳ صص ۸۴۵و ۸۴۶))

 

حجت در دوران غیبت کبری

در زمان غیبت امام زمان دیگر نائب خاص و نماینده‌ای مشخص وجود ندارد، تا مردم از طریق او با امام مرتبط شوند. در این دوران دانشمندان پرهیزکار و وارسته شیعه بعد از غیبت طولانی امام زمان (عج)، به عنوان نایب عام او به هدایت و ارشاد مردم خواهند پرداخت.

فرمان امام زمان در مورد پیروی مردم از دانشمندان دینی در روزگار غیبت اینگونه است:

«در کار ها و حوادثی که بعد از این برای شما مردم پیش خواهد آمد و ممکن است که خیر و شر خویش را ندانید، به گویندگان گفتار و احادیث ما خاندان رسالت، که حجت من بر شما هستند و من نیز حجت خدا بر ایشان می باشم، مراجعه کنید.»(وسائل الشیعة ج ۱۸ ص ۱۰۱ حدیث ۹)

رشد عقلی و ایمانی مردم، که سالها به طول خواهد انجامید، زمینه اصلی بهره وری آنان از امام زمان خواهد بود. آنگاه که قابلیت فکری و ایمانی انسان‌ها به اندازه‌ای از رشد خویش برسد و چشم دلشان به گونه‌ای روشن شود که بتوانند خورشید وجود امام زمان را نظاره کنند، بیگمان او را خواهند دید.

 

منابع

    * مجلسی، محمد باقر؛ مهدی موعود (بحار الانوار، جلد ۱۳)؛ ترجمه: علی دوانی؛ناشر: دارالکتب الاسلامیه

    * علامه حلی. نگاهى بر زندگى دوازده امام . ترجمهٔ محمد محمدى اشتهاردى

    * منبع کلی بسیاری از مطالب ذکر شده در قسمت «حوادث و علایم قبل و در زمان آخرالزمان» ماهنامه موعود شماره 29 الی 41 می‌باشد.

    * دائره المعارف بزرگ اسلامی

    * مجلسی، محمد باقر؛ مهدی موعود (بحار الانوار، جلد ۱۳)؛ ترجمه: علی دوانی؛ناشر: دارالکتب الاسلامیه؛

    *  کربن، هانری؛ تاریخ فلسفه اسلامی؛ ترجمه:جواد طباطبایی؛ تهران:کویر،انجمن ایرانشناسی فرانسه؛ چاپ چهارم:۱۳۸۴؛

    * کربن، هانری؛ تاریخ فلسفه اسلامی؛ ترجمه:اسدالله مبشری؛ تهران:موسسه انتشارات امیرکبیر،چاپ سوم:۱۳۶۱؛

    * ثقة الإسلام كلینی؛اصول کافی، جلد سوم، كتاب حجت




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: شنبه 12 تیر 1389 09:36 ق.ظ